i rather take that chance

Geplaatst @ januari 10, 2010
Ik denk, Ik twijfel, Ik verlang | 3 Reacties

Als ik bij je ben, voel ik me als nooit te voren, als ik in je ogen kijk, weet ik dat je het meent. En echt dat is het gevoel waar ik van hou, dat nog nooit iemand het zo gemeend heeft als jij. De manier waarop je naar me kijkt, naar me lacht. De manier waarop je me zoent, me aanraakt. Mijn wangen streelt en door mijn haren gaat. De manier waarop jij op je eigen manier zo extreem lullig kan doen, maar binnen 5 minuten weer kan veranderen in de jongen – of moet ik zeggen man? – die mij zo gelukkig maakt. Op dat moment it’s like I just don’t care. Ik zou het liefst met je vluchten naar de andere kant van het land, of nog beter, de andere kant van de wereld. Vertrekken naar niemandsland. Waar ik niet word beoordeeld, waar er niet over me wordt geroddeld, en waar ik boven alles niet in de steek word gelaten. En nee, ik hoef niet bang te zijn dat je het niet meent, ik hoef niet bang te zijn dat jij twijfelt, of dat jij me in de steek laat. Niets van dat alles en toch blijf ik twijfelen. Ik heb zolang met hem rondgelopen, dacht dat hij mr. right was, maar nee. Niet voor mij. Jij liet me zien dat er meer was dan dat, het gevoel dat jij me gaf. Ik wachtte op je sms of op je krabbel, kon niet wachten tot de gesprekken op msn, maar ook hij was er nog. En met hem had ik meer dan 3,5 jaar liefde en leed gedeeld, voor elkaar door het vuur waren we gegaan. En wat valt het zwaar als je ontdekt dat het niet zo mocht zijn. Dat het leven andere plannen heeft en dat je toe moet geven aan wat je hart je verteld. Hoe graag je het ook niet wilt, je voelt je schuldig elk moment dat je bij de ander bent. Je moet kiezen en dat doe je, je gaat voor het nieuwe, het avontuur. En tot op de dag van vandaag voelt het beter dan ooit. Zelf heb ik de keuze moeten maken.

Ik wil veel. Ik wil genieten. Het leven is kort, haal alles eruit wat er in zit. Maar op dit moment doe ik niks anders dan verdrietig zijn. Mensen vinden me chagrijnig. En ja, ook jij. Hoe lief, leuk je ook bent, ook jij vind me chagrijnig. Net nog, een smsje. Schat, hoe graag ik het je wil zeggen, vertellen, iets houd me tegen. Ik durf me niet aan je te hechten, bang om alles kwijt te raken als ook dit tot een einde komt. Bang dat ik het weer verknal. Ik wil mezelf niet weer pijn doen.

Het is te snel, ook voor mij, maar dat nog niet eens. Vooral voor de mensen om mij heen. Zouden ze het te snel vinden? Ja he? Ik weet het, als dit faith is, zoals jij het zegt, dan moeten we ook bij elkaar zijn, elk moment van de dag. Maar die mensen daarbuiten die houden mij tegen.

Nee jij bent niet de jongen waarop ik standaard val. Je bent verre van de jongen, waarvan ik dacht dat ik er voor zou kunnen vallen. Jij bent geen mooie jongen met stoere blousjes, mooie broeken en netjes haar. Jij bent eigenlijk helemaal niets van dat wat ik zo graag had gewild. Je bent geen jongen met een stoere vriendengroep, maar wel de jongen die oprecht om mij geeft. Die het niet uitmaakt hoe ik er uit zie, wat ik doe en hoe ik het doe. Ik heb in tijden niet zo gelachen als met jou, al die keren met jou were moments i treasure, moments of pleasure.

En ook nu weer slaat de twijfel toe. Hoe sterk het gevoel is als we samen zijn, zo zwak is dat als we dat niet zijn. Zo snel, dat is echt niet normaal. Ik dacht dat je de laatste twijfel had weggenomen, maar nee toch niet. Het is er nog en het knaagt aan me. Meer dan ooit tevoren. Doe ik jou wel recht aan om zo verder met je te gaan? Verdien je dit? Is dit ment to be? Ik weet dat ik je kwets als ik deze gevoelens uitspreek, daarom doe ik het niet. Ook bang om weer te verliezen wat ik liefheb. Maar hoelang gaat het duren? Ben jij er alleen maar om over hem heen te komen, heb ik jou daarom? Zodat ik me niet eenzaam voel op de momenten als ik alleen ben? Omdat ik weet dat er nog iemand op aarde rondloopt die minstens net zo gek is op mij? Bij wie ik kan aan kloppen als ik een knuffel of kusje wil? Of gewoon voor een gesprek of een keertje donderjagen? Is het daarom? Of is het ook van mijn kant puur? Voor mij wel. Maar is dat ook zo voor mijn hart? Wat als ik er na een maand achter kom dat het nooit zo is geweest. Dat het leuk was voor even. En dat ik je daarmee extreem kwets.

Zo zijn best voor je doen, hopend dat het werkt. En wat zie ik hem graag. Gewoon zijn aanwezigheid is al genoeg. Het stiekeme maakt het ook weer spannend, het verlangen groeit. Zoenen waar niemand het ziet, lieve dingen zeggen als niemand het hoort. Uren rondrijden als je me wegbrengt, mij kort aanraken als we weg zijn. Al die kleine dingen maken wat wij hebben zo speciaal. Als ik wakker word denk ik aan jou, en als ik naar bed ga ook. En durf te wedden dat in de tijd daartussen nog meer gebeurd. Maar wat ben ik ook weer bang. Bang om je kwijt te raken. Mijn gevoel kan over gaan, net als bij hem. 3 jaar lang dacht hij bij mij hoorde en ik bij hem, maar niets was minder waar. Maar ook jouw gevoel kan zo ineens tot een einde komen. Hoe erg je het nu ook meent. Leuk voor even, een tussendoortje de twijfel bij ons is te groot. Je zei laatst I rather take that change than regretting it. En ik denk dat dat het verstandigst is om te doen. I don’t care what they say, you make me feel better than anyone did before. En wat zou ik het graag zeggen. Maar ik durf het niet. Mijn gevoelens uiten doe ik niet snel, doe ik niet gauw. Ook jij doet het niet snel. Niet alsof je het meent. Of met een grapje achteraf. Maar ik leer je kennen, voel dat je het meent. Op je eigen manier, waar ik zo van hou. Maar voor mij word het tijd, want je het gevoel geven dat ik voor je ga en dan weer niet en dan weer wel en dan weer niet en dan weer wel, maakt je stapelgek. En mij zo langzamerhand ook wel.

I am sure.
I rather take that chance.

<3

meer zien »